|
|
  |
   |
Həmin gecəni heç vaxt unutmayacağam. Düzü, elə də unudulacaq bir şey deyil. Hər şey adi bir iş günü kimi başladı. Bakının o tay-bu tayında sərnişin daşıyırdım. Axşam paytaxtın işıqları yanmağa başlayanda mən həmişə bir az kədərlənirəm. Bilirsən, o vaxtlar taksidə oturub saatlarla boş küçələrdə gəzirsən, evə qayıtmaq istəyirsən, amma nə qədər tez qayıtsan, bir o qədər az pul qazanırsan. Otuz üç yaşım var, arxada qalmış arzular, qarşıda isə nə olduğu bəlli olmayan bir yol. Həyat yoldaşım üçüncü aylıqdı. Evdə bir az gərginlik var, pul lazım, hər şey bahalanıb.
Deyəsən, o axşam mənə bir az boşluq gəlmişdi. Elə bil bütün şəhər öz işinə baxırdı, mən isə heç kimə lazım deyildim. Saat onu göstərirdi ki, evə qayıtmağın vaxtıdır. Maşını dayandırdım, telefonumu çıxartdım. Həmişəki kimi, sosial şəbəkələri vərəqləyirdim ki, birdən gözüm bir linkə sataşdı. Dostlardan biri paylaşmışdı. Nə olduğunu tam xatırlamıram, amma bir neçə klikdən sonra özümü elə bir yerdə gördüm ki…
Həmin an tənhalıq, yorğunluq və bir az da maraq məni itələdi. Axı mən heç vaxt belə şeylərə həvəsli olmamışdım. Amma o gecə... O gecə nəsə fərqli idi. Telefonumda bir neçə dəqiqə ərzində mostbet uz yuklab olish prosesini tamamladım. Düzü, həmin an bunun mənasını tam dərk etmirdim. Sadəcə, bir şey etmək istəyirdim. Evə getmək, yatmaq, sabah yenə eyni dairəni təkrarlamaq… yox, bir anlıq da olsa, bundan qaçmaq istəyirdim.
Hesab yaratdım. Adi bir şey, heç bir öhdəlik yoxdu. Orada keçirdiyim ilk on dəqiqə ərzində ürəyim döyünürdü. Niyə? Axı heç nə itirmirdim. Sadəcə maşında oturub, bir az vaxt keçirirdim.
Sonra başladı.
Kiçik bir məbləğlə. Elə bildim, "görək nə olur". Qorxurdum, evə boş əllə qayıtmaqdan yox, yox, başqa qorxu. Özümə etiraf edim, birdən içinə girəcəyəm? Yox, mən özümü idarə edə bilən adamam. Həmişə elə düşünmüşəm.
Amma o gecə... sanki ulduzlar mənim üçün düzülmüşdü.
İlk uduşum kiçik oldu. Cəmi bir neçə manat. Amma hiss... Bunu izah etmək çətindi. Elə bil yorğun taksidə oturan mən deyil, bambaşqa bir adam idim. Gözlərim açıldı. Yorğunluq sanki əl ilə götürülmüşdü. Nəfəsim dəyişdi. Düzü, oynamağa davam etdim. Yox, aqibətimi düşünmürdüm. Sadəcə, maşının içi darıxdırıcı olmaqdan çıxdı. İşıqlar, səslər, animasiyalar... Mən özümü bir anlığa nağılın içində hiss etdim.
Sonra daha böyük bir şey oldu. Ekranda rəqəmlər o qədər sürətlə dəyişməyə başladı ki, nə baş verdiyini anlamaqda çətinlik çəkirdim. Ürəyim elə döyünürdü ki, maşının şüşələri titrəyəcək zənn etdim. Birdən hər şey dayandı.
Mən donub qalmışdım.
Ekranda yazılmış rəqəmə baxdım. Yenə baxdım. Bir daha. Gözlərimi ovuşdurdum. Saat gecənin on birinə yaxın idi. Küçə boş, maşın işlək vəziyyətdə, mən isə inana bilmirdim. Bu qədər? Sadəcə bir neçə dəqiqə ərzində? Mən bütün həftəlik planımı, demək olar ki, bir aylıq qazancımı bir anda qazanmışdım.
Ağlım qarışdı. İlk düşüncəm həyat yoldaşıma zəng etmək oldu. Sonra fikirləşdim, yox, hələ yox. Axı bu, realdı? O an özümü çox qəribə hiss edirdim. Sanki küçədə gəzib pul tapmışdım, amma tapdığım pulun sahibi yox idi. Həyəcan, sevinc, və bir az da inamsızlıq.
Həmin gecə daha oynamadım. Bacardım ki, dayanım. Maşını işə saldım, evə yollandım. Yolda bir neçə dəfə telefonuma baxdım, rəqəmlər hələ də orada idi. Heç yoxa çıxmamışdı. Axşam evə girəndə arvadım qapını açdı. Onun yorğun, bir o qədər də hamiləlikdən əriyən simasına baxdım və sadəcə dedim: "Bu gün yaxşı gündü."
O, nə demək istədiyimi başa düşmədi. Mən də o saat izah etmədim. Oturduq, çay içdik. Sonra yatdıq. Amma mən uzun müddət yata bilmədim. Tavanı izlədim və düşündüm. Bu, bəxt idi? Yoxsa nəsə başqa? Mən özümə etiraf edim ki, bu mənim həyatımda bir dönüş nöqtəsi oldu.
Həmin gecədən sonra hər şeyi dəyişdim. Yox, mən qumarbaz olmadım. Sadəcə, anladım ki, bəzən həyatda bir şans lazımdır. O şansı mən mostbet uz yuklab olish sayəsində əldə etmişdim. Amma daha önəmlisi, mən o şansı necə qiymətləndirməyi bildim.
Həmin pulla arvadımı yaxşı bir həkimə apardım. Hamiləliklə bağlı bütün lazım olan analizləri etdirdik. Bir azını da kənara qoydum. Düzü, o gündən sonra bir neçə dəfə daha o platformaya girdim. Bəzən uddum, bəzən uduzdum. Amma artıq mənə o ilk gecəki hissi heç nə vermədi. Çünki mən anladım ki, əsl qazancla mən evimə, yuvama sahib çıxmağı bacardım.
Bu gün üç aylıq oğlum var. Onun adını Rəşad qoydum. Bəxt deməkdir. Hə, bəli, bəxt. Bəzən insanlar mənə deyir: "Necə oldu, belə bir şans hardan gəldi?" Mən gülümsəyirəm və heç nə demirəm. Çünki bu, mənim hekayəmdir. Yorğun bir taksi sürücüsünün, axşam saatlarında evə qayıtmaq istəməyən, sadəcə bir anlıq dəyişiklik axtaran adamın hekayəsi.
Bəli, mən şanslıyam. Amma ən böyük şansım odur ki, o gecə dayana bildim. Və həyatımın ən gözəl qərarını verdim – əslində ən böyük uduş mənim evimdə, arvadımın və oğlumun gözlərində idi.
Hələ də hərdən taksidə oturub gözləyəndə o gecəni xatırlayıram. Elə bil dünən olub. Və bilirsiniz, bəzən bir klik, bir an, bir qərar hər şeyi dəyişə bilər. Mənim üçün o, həyatın mənə verdiyi ikinci bir şans oldu.
|
|
